...la la how the life goes on..

เดินบนทางเท้า ลมพัดเบา เปล่าเปลี่ยว

ทางเดินมีคนเดิน หัวใจกลับว่างเปล่า

เข็มวินาทีขยับไปตามจังหวะของมัน

แต่ละก้าว เบา ไร้น้ำหนัก

เขาเดินคนเดียว..

.

.

.

.

.

.

.

..เบื้องหน้ามีผู้หญิงคนหนึ่ง ก้มลงเก็บอะไรบางอย่าง

เขาหยุด และมอง สิ่งที่เธอก้มลงเก็บอาจจะเป็นเศษแก้วหรืออะไรซักอย่าง เขามองไม่ถนัด

ขยับเข้าไปใกล้ ก้มลงตั้งใจจะช่วยเก็บ

สบตาเธอ คล้ายจะเห็นคราบน้ำตา...

...แล้วเธอก็กลายเป็น "เธอ" ในเพลงรักทุกๆเพลงที่เขาเคยได้ฟัง

ปล. ก้มลงมองนาฬิกา แปลกใจอยู่บ้าง ที่เข็มวินาที ยังเดินอยู่เหมือนเดิม

....แต่มันไม่สำคัญอีกแล้ว